Χάνουν βάρος πριν από την αντιστοιχία πάλης


Η πολιτική κατάσταση στον σύγχρονο κόσμο εξακολουθεί να οξύνεται σε τέτοιο βαθμό, που μπορούμε να μιλάμε βάσιμα για την απειλή μιας «ανεξέλεγκτης» εξέλιξής της και μετατροπής των τοπικών διενέξεων σε έναν ολοσχερή παγκόσμιο κατακλυσμό.

Οι κομμουνιστές είναι καιρός να συζητήσουν για το ζήτημα της στάσης απέναντι στους πολέμους, για την αυξανόμενη απειλή νέου παγκόσμιου πολέμου και για τη στρατηγική και την τακτική των κομμουνιστών.

Είναι πασίγνωστη η διατύπωση του Λένιν ότι ο ιμπεριαλισμός ενέχει τον κίνδυνο πολέμων. Η θεωρία του επιστημονικού κομμουνισμού εξηγεί, ότι στις περιόδους της γενικής κρίσης του καπιταλισμού, ο καπιταλισμός που σαπίζει και πεθαίνει σε όλες τις χώρες στην εσωτερική πολιτική ψάχνει διέξοδο στην ενίσχυση της εκμετάλλευσης των εργαζόμενων, ενώ στην εξωτερική πολιτική στην ανακατανομή των αγορών πρώτων υλών και προϊόντων, των σφαιρών επιρροής, στην κλιμάκωση της έντασης στις περιοχές στρατηγικής σημασίας και στην εξαπόλυση άμεσων επιθέσεων για την επίλυση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.

Από την εποχή της ανάλυσης του ιμπεριαλισμού από τον Λένιν και στη βάση του παραδείγματος της δράσης των κομμάτων της Β' Διεθνούς την περίοδο της εξέλιξης του Α' Παγκοσμίου πολέμου είναι γνωστό, πως το αριστερό κίνημα όχι μόνο διαχωρίστηκε με βάση αυτό το ζήτημα, αλλά και διασπάστηκε αποφασιστικά και ανεπίστρεπτα.

Οι οπορτουνιστές πρόδωσαν τον προλεταριακό διεθνισμό, υιοθέτησαν σοσιαλ-πατριωτικές θέσεις, ενέκριναν τους πολεμικούς προϋπολογισμούς των κυβερνήσεών τους, και καλούσαν τις λαϊκές μάζες σε υπεράσπιση των συμφερόντων των δικών τους αστικών πατρίδων. Τα περισσότερα κόμματα της Β' Διεθνούς πήραν στην πράξη το μέρος του επιτυγχάνεται μεγάλη απώλεια βάρους dft και δεν είχε σημασία πως βρίσκονταν σε διαφορετικές πλευρές του ιμπεριαλιστικού μετώπου.

Έτσι, η ιστορία έδειξε, ότι ο οπορτουνισμός δεν είναι μόνο μια δεξιά παρέκκλιση μέρους του κομμουνιστικού κινήματος, αλλά σε ορισμένες περιόδους μπορεί να καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος του ή και ολόκληρο το κίνημα.

Αυτό ακριβώς συνέβη την περίοδο του Α' Παγκόσμιου πολέμου, όταν αναγνωρισμένες αυθεντίες της θεωρητικής μαρξιστικής σκέψης των παλιών ευρωπαϊκών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων πριν τον πόλεμο στα λόγια είχαν μαρξιστικές προλεταριακές διεθνιστικές θέσεις, ενώ όταν ακούστηκαν χάνουν βάρος πριν από την αντιστοιχία πάλης πρώτες κανονιές, στα κοινοβούλια ψήφιζαν ομόψυχα την παροχή πολεμικών δανείων στις κυβερνήσεις, δηλαδή υποστήριζαν τον πόλεμο.

Στην πράξη όλη η Β' Διεθνής σκόνταψε πάνω σε αυτό το ζήτημα, γλίστρησε σε σοβινιστικές θέσεις. Εξαίρεση αποτέλεσαν μόνο οι μπολσεβίκοι, ως αποτέλεσμα έξι βουλευτές της Δούμας όλη η κοινοβουλευτική ομάδα των μπολσεβίκων κατέληξαν στη Σιβηρία.

Δεν έγιναν προδότες του προλεταριακού διεθνισμού ούτε οι Βούλγαροι του εργατικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος ούτε ο ένας κομμουνιστής του γερμανικού ράιχσταγκ, ο Καρλ Λίμπκνεχτ. Δηλαδή οι διαστάσεις αυτής της προδοσίας μπορεί να είναι πραγματικά τεράστιες, πράγμα που αποδεικνύει και η μοίρα του ΚΚΣΕ. Οι μπολσεβίκοι κατάφεραν να αξιοποιήσουν την κρίση, που εμβάθυνε ο Α' Παγκόσμιος πόλεμος, ώστε η Φεβρουαριανή χάνουν βάρος πριν από την αντιστοιχία πάλης επανάσταση να εξελιχθεί σε σοσιαλιστική.

Η επαναστατική εργατική τάξη της Ρωσίας με την καθοδήγηση των μπολσεβίκων αξιοποίησε, τον Οκτώβρη τουτις αδυναμίες του αστικού συστήματος, τις οποίες μεταξύ άλλων προκάλεσε η κρίση του καπιταλισμού και ο Α' Παγκόσμιος πόλεμος.

χάνουν βάρος πριν από την αντιστοιχία πάλης

Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση ο Απώλεια βάρους ροδάκινων απαίτησε αποφασιστικά και αμετάκλητα το διαχωρισμό από τον οπορτουνισμό της Β' Διεθνούς και πήρε την πρωτοβουλία της δημιουργίας της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Υπό την καθοδήγησή του έγινε επεξεργασία των θεωρητικών αρχών και των οργανωτικών μέτρων του διαχωρισμού από τον οπορτουνισμό, που είναι γνωστά ως Προϋποθέσεις για την ένταξη στην Κομμουνιστική Διεθνή.

Συμμέτοχοι

Θα εστιάσουμε την προσοχή μας ιδιαίτερα στον οργανωτικό διαχωρισμό, διότι, δεδομένης της επιμονής του Λένιν χάνουν βάρος πριν από την αντιστοιχία πάλης διεξαγωγή θεωρητικής πάλης και υπομονετικής διαφωτιστικής δουλειάς, θεωρούσε ότι υπάρχουν όρια, πέρα από τα οποία απαιτούνται αποφασιστικά οργανωτικά μέτρα, που απομονώνουν τους προδότες της κομμουνιστικής υπόθεσης από τους κομμουνιστές.

Επιβεβαιώθηκε η αλήθεια, που αργότερα ο Λένιν διατύπωσε ως εξής: «ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό είναι κούφια και ψεύτικη φρασεολογία, αν δεν συνδέεται αδιάρρηκτα με τον αγών αενάντια στον οπορτουνισμό» Λένιν, τόμος 27, χάνουν βάρος πριν από την αντιστοιχία πάλης. Ενώ οι σοσιαλδημοκράτες, ουσιαστικά, μετατράπηκαν σε υποστηρικτές του ιμπεριαλισμού και ασχολούνταν fernanda castillo απώλεια βάρους τη βελτίωσή του, την άμβλυνση, τον εξανθρωπισμό, την εξυγίανση των ασθενειών του και τη διάσωσή του σε περιόδους κρίσεων και όξυνσης της ταξικής πάλης.

Η Γ' Κομμουνιστική Διεθνής διεξήγε σημαντική θεωρητική δουλειά, προβλέποντας, μεταξύ άλλων, τον φασισμό, δίνοντας τον ορισμό του. Ο ορισμός που παρουσιάστηκε στην απόφαση της 13ης Ολομέλειας της ΕΕ της Κομιντέρν και που επανέλαβε ο Γκεόργκι Ντιμιτρώφ, εισηγητής για αυτό το ζήτημα στο 7ο Συνέδριο της Κομιντέρν ο λεγόμενος ορισμός του Ντιμιτρώφ είναι ο κλασσικός μαρξιστικός ορισμός του φασισμού: «Ο φασισμός είναι η ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σοβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου, μια ιδιαίτερη μορφή της ταξικής κυριαρχίας της αστικής τάξης Ο φασισμός δεν είναι υπερταξική εξουσία, δεν είναι η εξουσία των μικροαστών ή του λούμπεν προλεταριάτου επί του χρηματιστικού κεφαλαίου.

Ο φασισμός είναι η εξουσία του ίδιου του χρηματιστικού κεφαλαίου.

Είναι η οργάνωση της τρομοκρατικής εξόντωσης της εργατικής τάξης και του επαναστατικού τμήματος της αγροτιάς και της διανόησης. Ο φασισμός στην εξωτερική πολιτική είναι η πιο βάναυση μορφή του σοβινισμού, που καλλιεργεί το ζωώδες μίσος ως προς τους άλλους λαούς».

Λειτουργώντας σε πλήρη αντιστοιχία με τον παραπάνω ορισμό και με βάση τα ταξικά τους συμφέροντα οι φασίστες δημιούργησαν το δικό τους σύμφωνο ενάντια στην Κομιντέρν με στόχο να μην επιτρέψουν της περαιτέρω διάδοση της κομμουνιστικής ιδεολογίας στον κόσμο αρχικά το η Γερμανία και η Ιαπωνία και ύστερα το η Ιταλία και αργότερα αδυνάτισμα penrith άλλα κράτη, στα οποία την εξουσία κατέκτησαν κυβερνήσεις, που συμμερίζονταν την ιδεολογία του χιτλερικού ναζισμού και του ιταλικού φασισμού, χάνουν βάρος πριν από την αντιστοιχία πάλης κυβερνήσεις που κρατούσαν άκρως αρνητική στάση ως προς την ΕΣΣΔ και τον κομμουνισμό συνολικά: Ουγγαρία, Μαντσουκουό, Ισπανία, με την κυβέρνηση του στρατηγού Φράνκο.

Στις 25 Νοέμβρη του το Αντικομιντέρν σύμφωνο παρατάθηκε για 5 ακόμη χρόνια και τότε εντάχθηκαν σε αυτό η Φινλανδία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία καθώς και οι κυβερνήσεις ανδρείκελα της Κροατίας, της Δανίας, της Σλοβακίας, που υπήρχαν στις περιοχές, που χάνουν βάρος πριν από την αντιστοιχία πάλης υπό γερμανική κατοχή, καθώς και η κυβέρνηση του Βαν Τζιν-βέι, που σχηματίστηκε από τους Ιάπωνες στην περιοχή της Κίνας που κατέλαβαν.

Η Κομιντέρν αντιπάλεψε τον φασισμό ήδη από το στάδιο της προώθησης των φασιστών στην εξουσία στην Ισπανία και τη Γερμανία. Επεξεργάστηκε την τακτική των λαϊκών μετώπων και τελικά ο βασικός αντίπαλος του Χίτλερ και του Αντικομιντέρν συμφώνου στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο ήταν η Σοβιετική Ένωση και η Κομιντέρν.

Οι κομμουνιστές συντέλεσαν αποφασιστικά στην ήττα του συμβουλές απώλειας βάρους στο Νεπάλι και της γερμανικής του ιδιομορφίας — του ναζισμού.

Μόνο το ΠΚΚ μπ πρόσφερε για τη νίκη επί του φασισμού τη ζωή πάνω από τριών εκατομμυρίων από τους καλύτερους μαχητές του, ενώ η λενινιστική Κομσομόλ απόθεσε στο βωμό της νίκης πάνω από πέντε εκατομμύρια ζωές νεαρών ηρώων. Οι κομμουνιστές των περισσοτέρων χωρών ηγήθηκαν στον ανταρτοπόλεμο και στα  αντιστασιακά κινήματα.

Το ζήτημα της διάλυσης της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς χρήζει ξεχωριστής εξέτασης. Το μόνο φανερό είναι ότι το βασικό αποτέλεσμα της δράσης της ήταν η διάλυση του φασισμού και η δημιουργία ενός παγκόσμιου σοσιαλιστικού συστήματος με ισχυρότατο οργανωτικό πυρήνα την Ένωση των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών και τις χώρες του Συμφώνου Οικονομικής Αλληλοβοήθειας. Το σοσιαλιστικό στρατόπεδο με επικεφαλής την ΕΣΣΔ κατά τη διάρκεια 50 χρόνων αποτελούσε τον πολιτικό πόλο αντίστασης στον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό.

Το ίδιο το γεγονός της ύπαρξής του εξασφάλιζε, πρώτον, τη δυνατότητα εγκαθίδρυσης και ισχυροποίησης σοσιαλιστικών κρατών σε λίγο-πολύ ειρηνικές συνθήκες, ιδιαίτερα στην Ευρώπη χάνουν βάρος πριν από την αντιστοιχία πάλης το και δεύτερον, και αυτό είναι το κύριο, ο καπιταλισμός υποχρεώθηκε, λαμβάνοντας υπόψη την επίδραση των κοινωνικών κατακτήσεων του σοσιαλισμού, να κάνει σημαντικές υποχωρήσεις προς τους εργαζόμενους των χωρών του, που πάλευαν για τα οικονομικά και πολιτικά τους συμφέροντα παραδειγματιζόμενοι από τις κατακτήσεις του σοσιαλιστικού συστήματος.

Η ήττα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης είχε πλατιά επίδραση στην κατάσταση σε όλο τον κόσμο.

χάνουν βάρος πριν από την αντιστοιχία πάλης μπορώ να χάσω βάρος στα 34

Πρώτον, χωρίς το παράδειγμα των σοσιαλιστικών χωρών το κεφάλαιο πέρασε σε επίθεση στα δικαιώματα των εργαζόμενων. Δεύτερον, στην εξωτερική πολιτική ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός, και πρώτα απ' όλα η δύναμη κρούσης του στο πρόσωπο του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και των χωρών του ΝΑΤΟ, άρχισε να δρα πιο ανεξέλεγκτα και επιθετικά, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και τη γνώμη της παγκόσμιας κοινότητας. Η τωρινή βαθύτατη παγκόσμια οικονομική κρίση του καπιταλισμού και η όξυνσή της από τοώθησαν τον ιμπεριαλισμό σε αναζήτηση διεξόδων στην κατεύθυνση της κλιμάκωσης της εξωτερικής επιθετικότητας και της βίαιης επίλυσης των ζητημάτων επέκτασης των αγορών και ενίσχυσης της επιρροής σε στρατηγικά σημαντικές περιοχές, πόσο μάλλον που δεν υπάρχει πια ο αντισταθμιστικός παράγοντας  - το παγκόσμιο σοσιαλιστικό σύστημα.

Το κόμμα μας στην ανάλυσή της τρέχουσας πολιτικής του ιμπεριαλισμού έχει ως αφετηρία τον ορισμό του φασισμού από την Κομιντέρν:  «Ο φασισμός είναι η ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σοβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου, μια ιδιαίτερη μορφή ταξικής κυριαρχίας της αστικής τάξης».

Από τότε ούτε η ουσία του ιμπεριαλισμού, ούτε η ουσία του χρηματιστικού κεφαλαίου άλλαξαν, ούτε εξαλείφθηκαν οι προθέσεις του, ώστε σε ορισμένες συνθήκες και για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του να περνά από την εφαρμογή της αστικής δημοκρατίας στην ανοιχτή τρομοκρατική, δηλαδή τη φασιστική δικτατορία. Εάν δεν δούμε το θέμα σχολαστικά, αλλά δημιουργικά-διαλεκτικά, πρέπει να αναγνωρίσουμε, ότι η Διεθνής όρισε σωστά το φασισμό, δίνοντας τον χάνουν βάρος πριν από την αντιστοιχία πάλης του φασισμού ως τέτοιου και όχι σαν κάποιου ιδιαίτερου φασισμού εκείνου του καιρού.

Ο φασισμός συνίσταται στην απόρριψη των δημοκρατικών μορφών της αστικής κυριαρχίας και στο πέρασμα στην ανοιχτή αστική τρομοκρατία. Στον σύγχρονο κόσμο η πλειοψηφία των αστικών κρατών χρησιμοποιεί στην εσωτερική πολιτική διάφορες μορφές αστικής δημοκρατίας, αποφεύγοντας να εφαρμόζει τη δικτατορία στην απροκάλυπτα τρομοκρατική της μορφή. Τα πράγματα είναι διαφορετικά στη διεθνή σκηνή, όπου πραγματοποιείται η συνέχεια της εσωτερικής πολιτικής ως διεθνούς πια πολιτικής.

Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ ο διεθνής ιμπεριαλισμός με επικεφαλής τις ΗΠΑ όχι απλά αύξησε την επιθετικότητά του, αλλά άρχισε να παραβιάζει ανοιχτά τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και να παραβλέπει ακόμη και την αστική νομιμότητα. Το χρηματιστικό κεφάλαιο αποτελεί τον πυρήνα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και έχει πολύ μεγαλύτερη επιρροή απ' ότι στα μέσα του 20ου αιώνα.

Ο φασισμός είναι μια από τις πιθανές  αντιδράσεις του ιμπεριαλισμού για τη σωτηρία του καπιταλιστικού συστήματος από την απειλή των σοσιαλιστικών επαναστάσεων, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης. Γι' αυτό ο φασισμός είναι οργανικά συνδεδεμένος με τον απροκάλυπτο αντικομμουνισμό και την συνεπή αντεργατική πολιτική.

Παράλληλα, για να ξεγελάσει το λαό, ο φασισμός χρησιμοποιεί το εργαλείο της πλατιάς και δραστήριας  κοινωνικής δημαγωγίας.

Όλα αυτά τα γνωρίσματα σήμερα είναι εμφανή στην πολιτική του ιμπεριαλισμού και υλοποιούνται κατά κόρον από την σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία. Πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ του φασισμού, ως συστήματος θεωρητικών θέσεων και του φασισμού, ως πρακτικής κρατικής πολιτικής. Οι ιδεολογικές εκφάνσεις του φασισμού είναι σήμερα ορατές σε όλες τις χώρες του ιμπεριαλισμού, τόσο ξεχωριστά, όσο και στην κοινή τους πολιτική.

ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ

Αρκεί να παραθέσουμε τα παραδείγματα των αντικομμουνιστικών νόμων στις χώρες της  Ευρώπης Λετονία, Λιθουανία, Εσθονία, Ουγγαρία, Τσεχία, Χάνουν βάρος πριν από την αντιστοιχία πάλης κ. Στη Ρωσία ο αντικομμουνισμός εμφανίζεται στην παράθεση της ιστορίας, στην επίσημη αντισοβιετική προπαγάνδαστη μετονομασία πόλεων, οδών, στην κατάργηση εορτών, που έχουν νόημα για τους εργαζόμενους, στην καθιέρωση ως κρατικής σημαίας αυτού, που έφεραν οι προδότες που πολέμησαν στην πλευρά του Χίτλερ.

Καθοριστικό χαρακτηριστικό του φασισμού ως πολιτικής είναι η απόρριψη των δημοκρατικών θεσμών και η εφαρμογή ανοιχτά τρομοκρατικών μεθόδων κρατικής πολιτικής.

Σήμερα, στην εξωτερική τους πολιτική οι ΗΠΑ και οι χώρες του ΝΑΤΟ διατηρούν, αν και σε συρρικνωμένη μορφή, στοιχεία της αστικής δημοκρατίας, ενώ στην εξωτερική πολιτική καταπατούν όλους τους δημοκρατικούς κανόνες.

Χρησιμοποιώντας τα λόγια του Λένιν:  «Μπροστά μας βρίσκεται τελείως γυμνός ο ιμπεριαλισμός, που ούτε το θεωρεί καν απαραίτητο να σκεπαστεί με κάτι, πιστεύοντας πως κι έτσι είναι μεγαλοπρεπής».

χάνουν βάρος πριν από την αντιστοιχία πάλης

Ο ιμπεριαλισμός στην εξωτερική του πολιτική, που αποτελεί συστατικό μέρος της αστικής δικτατορίας, την οποία υλοποιεί, καταφεύγει όλο και συχνότερα σε μέτρα ανοιχτής βίας, αιματηρής τρομοκρατίας.

Αναφερθήκαμε ήδη στη σειρά των γεγονότων, που χαρακτηρίζουν το φαινόμενο: Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Λιβύη, Συρία. Το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο σήμερα προσπαθεί επίμονα να βάλει και την Ουκρανία σε αυτό τον κατάλογο. Η εφαρμογή της πολιτικής του φασισμού από τα ισχυρότερα ιμπεριαλιστικά κράτη στη Μέση Ανατολή προσδίδει ιδιαίτερη επικινδυνότητα στην τεχνητή κλιμάκωση της έντασης στην περιοχή αυτή.

Σήμερα αυτή την κατάσταση την αντανακλά με μεγαλύτερη ακρίβεια ο επιστημονικά τεκμηριωμένος και καθιερωμένος στη ρωσική πολιτική δημοσιολογία όρος «εξαγόμενος φασισμός». Ο εξαγόμενος φασισμός είναι η απροκάλυπτη τρομοκρατική ιμπεριαλιστική πολιτική βίας και αιματηρής επίλυσης των ζητημάτων εξασφάλισης των συμφερόντων του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, που αγνοεί όλους τους νόμους και τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και που πηρύνας της είναι το χρηματιστικό κεφάλαιο.

  1. International Communist Review - Η πάλη των κομμουνιστών ενάντια στον ιμπεριαλισμό ως πηγή πολέμων
  2. Δείτε όλα τα σχόλια του χρήστη Βαθμολογία: Ήταν το πρώτο βιβλίο του Erri de Luca που διαβασα και μπορω να πω οτι με ενθουσιασε.
  3. Крошечная светящаяся хижина вблизи него бесследно исчезла.

  4. Я подумать не могла, что этот человек способен на серьезное отношение к женщине, у .

Δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια σε αυτή τη σύγχρονη μορφή του φασισμού. Δυστυχώς ορισμένοι σύντροφοι τόσο στο εσωτερικό της Ρωσίας, όσο και σε άλλες χώρες, περιλαμβανομένων και εκπροσώπων ορισμένων κομμουνιστικών κομμάτων δεν αποδέχονται, προς το παρόν, αυτό το συμπέρασμα, ισχυριζόμενοι, ότι ο ορισμός του φασισμού, στον οποίο στηρίζεται αυτό το συμπέρασμα, δεν είναι απόλυτα σωστός.

Μάλιστα λένε εντελώς σωστά, ότι δεν είναι φασισμός κάθε βία του ιμπεριαλισμού, ότι γεγονότα ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας υπήρχαν και τον καιρό της ΕΣΣΔ. Πραγματικά, και πριν την εμφάνιση του φασισμού και μετά τη συντριβή του στον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έκαναν επεμβάσεις και πολέμους. Οι ιμπεριαλιστές έκαναν εκατοντάδες εγκλήματα στην Αφρική, τη Λατινική Αμερική, ακόμα και στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα έγινε ιμπεριαλιστική στρατιωτική επέμβαση της Βρετανίας και μετά χάνουν βάρος πριν από την αντιστοιχία πάλης ΗΠΑ και ένας αιματηρός εμφύλιος πόλεμος.

Γιατί αυτές τις επιθέσεις δεν τις σχετίζουμε με το φασισμό, ενώ μετά τη χρεοκοπία κραχ της ΕΣΣΔ και του σοσιαλιστικού στρατοπέδου υιοθετήσαμε τον ορισμό «εξαγώγιμος φασισμός»; Αυτό, δήθεν, δεν αποδεικνύει την ύπαρξη του «εξαγώγιμου φασισμού», αλλά την επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού, που γίνεται όλο και αντιδραστικότερος.

Χάνουν βάρος πριν από την αντιστοιχία πάλης σύντομα — ορισμένες από αυτές τις επιθέσεις τις σχετίζουμε ακριβώς με το φασισμό για παράδειγμα στην Ελλάδαενώ άλλες δεν τις σχετίζουμε, επειδή δεν εμπίπτουν στον ορισμό του φασισμού. Θα σταθούμε λεπτομερέστερα σε αυτό. Θα επαναλάβουμε, ότι καθοριστικό χαρακτηριστικό του φασισμού ως πολιτικής είναι η απόρριψη των δημοκρατικών θεσμών και η εφαρμογή ανοιχτά τρομοκρατικών μεθόδων κρατικής πολιτικής.

Και στους καιρούς της ΕΣΣΔ, από την άποψη ενός επιστημονικού ορισμού, υπήρχαν αναμφισβήτητα εκφάνσεις του φασισμού. Για παράδειγμα, στη Χιλή η κρατική εξουσία ανήκε στους φασίστες και το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για το καθεστώς των μαύρων συνταγματαρχών στην Ελλάδα.

Φασισμός είναι η ανοιχτά τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου, όχι όμως απαραίτητα του εγχώριου που καθόλου απαραίτητα δεν εγκαθίσταται για πολύ. Συχνότερα αυτή η δικτατορία γρήγορα καλύπτεται και πάλι από το κάλυμμα των αστικοδημοκρατικών μορφών. Τη νεώτερη περίοδο ο φασισμός εμφανίστηκε στη Ρωσία τον Οκτώβρη τουμέσα από την επίθεση στο κοινοβούλιο. Η δικτατορία του χρηματιστικού κεφαλαίου, πραγματοποιώντας με τη βοήθεια του φασισμού την απαραίτητη για τον ιμπεριαλισμό πράξη, μπορεί να ξαναφορέσει το ρούχο της αστικής δημοκρατίας, επειδή και ο φασισμός και η αστική δημοκρατία είναι μόνο μορφές πραγματοποίησης της δικτατορίας της αστικής τάξης.

Στον καιρό της ΕΣΣΔ η αστική δημοκρατία η δικτατορία της αστικής τάξης ήταν αναγκασμένη, πολύ περισσότερο από σήμερα, να προσανατολίζεται στους δημοκρατικούς κανόνες και το διεθνές δίκαιο, να χρησιμοποιεί πολύ σπανιότερα τη φασιστική πολιτική. Τη λεπτομερέστερη εξέταση αξίζει το ερώτημα: μήπως εμείς χωρίζουμε τις ιμπεριαλιστικές χώρες σε «κακές» «φασιστικές», «νεοφασιστικές» και «καλές»; Και ακόμα το κάλεσμα για τη δημιουργία «αντιφασιστικών μετώπων», σε μια δήθεν αταξική κατεύθυνση με χάνουν βάρος πριν από την αντιστοιχία πάλης τους «προοδευτικούς και τίμιους ανθρώπους» μοιάζει κατά τη γνώμη σειράς συντρόφων πολύ με την αντιαμερικάνικη προπαγάνδα που μπορεί να ακούσει κανείς από πολλούς οπορτουνιστές, ξεκινώντας από τους οπαδούς του Τσάβες και τελειώνοντας στους αγκιτάτορες του Πούτιν στη Ρωσία.

Τα ερωτήματα είναι απολύτως νόμιμα και κατανοητά. Απαιτούν ουσιαστική απάντηση. Απαντούμε: το κομμουνιστικό κίνημα, χωρίς να εντάσσεται σε καμιά ιμπεριαλιστική ομάδα, πρέπει, ξεκινώντας από τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και της εξασφάλισης των ευνοϊκότερων συνθηκών για το ξεδίπλωμα της ταξικής της πάλης, να είναι ενάντιο στις φασιστικές εκφάνσεις του ιμπεριαλισμού, όπως έκαναν τα κόμματα που συμμετείχαν στην Κομμουνιστική Διεθνή και η Σοβιετική Ένωση, που προχώρησε σε προσωρινή συμμαχία με τις αντιφασιστικές δυνάμεις για την ταχύτερη συντριβή του φασισμού.

Το να αγνοείται και να υποτιμάται αυτή η ιστορική εμπειρία και αυτή η κομμουνιστική πρακτική θα ήταν εντελώς ανεπίτρεπτο. Εμείς δεν είμαστε υπέρ κάποιας ομάδας, αλλά λέμε, ότι από την άποψη της υπεράσπισης των ζωτικών και μακροχρόνιων συμφερόντων της εργατικής τάξης πρέπει να παίρνουμε θέση ενάντια στο φασισμό.